ภาระของสายพานลำเลียงแก้มคือโหลดแรงบิดคงที่โดยทั่วไป และจำเป็นต้องสตาร์ทและเบรกตามโหลดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในอีกด้านหนึ่ง เพื่อให้มั่นใจถึงแรงบิดเริ่มต้นที่จำเป็น กระแสสตาร์ทของมอเตอร์ควรมีขนาดใหญ่กว่ากระแสไฟที่ใช้งานที่กำหนด 6~7 เท่า เพื่อให้แน่ใจว่ามอเตอร์จะไม่ไหม้เนื่องจากผลกระทบจากความร้อนที่ร้อนเกินไปในปัจจุบัน และกริดจะไม่ลดแรงดันไฟฟ้าลงมากเกินไปเนื่องจากกระแสสูง ซึ่งต้องการให้มอเตอร์สตาร์ทให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เช่น เพื่อเพิ่มการเร่งความเร็วของโรเตอร์ เพื่อให้กระบวนการสตาร์ทไม่เกิน 3~5 วินาที ในการดำเนินการนี้ ในอดีตเคยใช้วิธีการเพิ่มกำลังมอเตอร์ ซึ่งยังคงสามารถทำได้สำหรับสายพานลำเลียงที่มีผนังแก้มขนาดเล็กและสั้น
ในทางกลับกัน สายพานลำเลียงมีลักษณะหนืด สายพานลำเลียงแก้มยางขนาดใหญ่ในระยะสตาร์ท (เบรก) ที่ไม่เสถียร แรงฉุด (แรงเบรก) และแรงเฉื่อยที่ใช้กับสายพานโดยอุปกรณ์ขับเคลื่อนจะแพร่กระจาย ซ้อนทับ และสะท้อนกลับในสายพานด้วยความเร็วคลื่นที่แน่นอน ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงความเค้นพหุภาคีในสายพาน ความเสียหายตั้งแต่เนิ่นๆ ซึ่งต้องใช้การเร่งความเร็ว (การเบรก) น้อยที่สุดที่เป็นไปได้ เพื่อลดผลกระทบจากการสตาร์ท (การเบรก) การเร่งความเร็วเริ่มต้นของสายพานลำเลียงผนังแก้มสมัยใหม่จะต้องได้รับการควบคุมระหว่าง 0.1-0.3 ม./วินาที2 การเปลี่ยนแปลงความเค้นบนสายพานลำเลียงระหว่างการจอดรถและการเบรกของสายพานลำเลียงที่ผนังแก้มขนาดใหญ่บางครั้งอาจรุนแรงกว่าในระหว่างการสตาร์ทด้วยซ้ำ เพื่อแก้ไขข้อขัดแย้งนี้และบรรเทาผลกระทบต่อมอเตอร์ จึงมักใช้ข้อต่อของไหล ตัวลดที่ควบคุมได้ และระบบขับเคลื่อนที่ควบคุม CST ได้
อุปกรณ์ขับเคลื่อนเป็นแหล่งพลังงานของสายพานลำเลียงที่ผนังแก้มทั้งหมด ซึ่งประกอบด้วยมอเตอร์ไฟฟ้า ตัวลดขนาด คัปปลิ้ง แบ็คสต็อป และรอกขับ รอกขับประกอบด้วยมอเตอร์หนึ่งหรือสองตัวที่ส่งแรงบิดไปยังรอกขับผ่านคัปปลิ้ง ตัวลดขนาด และข้อต่อโซ่ตามลำดับ ดรัมขับเคลื่อนใช้โครงสร้างแบบเชื่อมและลูกปืนหลักใช้ลูกปืนทรงกลม มีการติดตั้งเฟรมของดรัมขับเคลื่อนและเฟรมของมอเตอร์และตัวลดขนาดที่ด้านบนของฐานคงที่ และสามารถติดตั้งมอเตอร์ได้ที่ด้านใดด้านหนึ่งของหัวเครื่องจักร
